REGUŁA RABBULA - Pouczenia dla mnichów

Kanon I:

Przede wszystkim, mnich musi wiedzieć, że kobieta nigdy nie wchodzi do jego klasztoru.

Kanon II:

Tylko przeor może udać się do okolicznych wiosek. Bracia klasztorni nie powinni wchodzić do wiosek, oprócz oblata klasztornego, a on powinien przestrzegać reguły czystości.

Kanon III:

Oblat, który wstąpił do wioski lub miasta, nie powinien udawać się do gospody i pozostawać na noc wśród ludzi świeckich, lecz powinien udać się do kościoła lub klasztoru, które są w pobliżu.

Kanon IV:

Mnisi nie powinni (nigdy) pić wina, gdyż to może być powodem do bluźnierstwa; powinni uczynić to wielką troską, aby nie kupować i nie pić wina. (zob. RB 40, 6)

Kanon V:

Mnisi nie zapuszczają długich włosów. Ci, którzy wkładają żelazo (kajdany pokutne) na siebie, są zwolnieni od tego, a także ci, którzy zamykają się i nie wychodzą na zewnątrz.

Kanon VI:

Oblaci, którzy wychodzą na zewnątrz w interesie klasztoru, nie powinni nakrywać głowy, ani nie powinni tego czynić jacykolwiek bracia poza klasztorem, ponieważ nie mogą pogardzać zaszczytem noszenia monastycznego ubioru.

Kanon VII:

Żaden z mnichów nie powinien rozprowadzać oleju, a szczególnie wśród kobiet. Natomiast, jeżeli ma to być olej do namaszczeń (charisma), powinien go dać mężczyźnie, a jeżeli znajdują się kobiety, które chcą ten olej, powinien dać im go poprzez ich mężów.

Kanon VIII:

Wspominane święta w klasztorach są obsługiwane tylko przez mnichów danego klasztoru.

Kanon IX:

Mnisi nie powinni posiadać dóbr w postaci owiec i kóz lub koni i mułów, albo innych zwierząt, oprócz jedynie osłów dla tych, którym to jest konieczne i jarzma dla wołów do uprawy roli (siewu). (zob. RB 33, 1-5).

Kanon X:

Książki, które są niezgodne z wiarą Kościoła, nie powinny być w klasztorze.

Kanon XI:

Nie powinny mieć miejsca w klasztorze sprawy interesów kupowania i sprzedawania - z wyjątkiem tego, co jest konieczne - aby nie kierować się chciwością.

Kanon XII:

Żaden z braci, który jest w klasztorze, nie powinien posiadać nic prywatnego dla samego siebie, oprócz tego, co dotyczy wspólnoty braci i jest zezwolone przez opata. (zob. RB 33, 1- 5).

Kanon XIII:

Opaci nie powinni dawać pozwolenia mnichom do spotkań z krewnymi lub wyjścia na zewnątrz i odwiedzania ich w celu odprężenia.

Kanon XIV:

Mnisi nie powinni opuszczać klasztoru z powodu choroby i wędrować po wioskach i miastach, ponieważ powinni znosić cierpliwie swoje choroby w klasztorze, w obliczu Bożej miłości.

Kanon XV:

Nie powinni pozostawiać swoich miejsc zamieszkania (klasztorów) i procesować się dla własnych i innych korzyści - albo idąc w tym celu do miasta, albo posługując się sędziami.

Kanon XVI:

Mnisi nie powinni pod pretekstem obowiązku i pracy zaniedbywać czasu przeznaczonego dla służby Bożej, prowadzonej dzień i noc. (zob. RB 43, 3).

Kanon XVII:

Powinni przyjmować uprzejmie przybyszów i nie powinni zamykać drzwi przed żadnym z braci.

Kanon XVIII:

Żaden z braci nie powinien żyć w izolacji, oprócz tych, którzy podjęli się tej próby po długim czasie (życia wspólnotowego) (zob. RB 1, 3- 5).

Kanon XIX:

Mnich nie powinien dawać odpowiedzi z Pisma Św. nikomu.

Kanon XX:

Żaden z braci, jeśli nie jest kapłanem lub diakonem, nie śmie podawać Eucharystii.

Kanon XXI:

Co się tyczy tych, którzy są kapłanami i diakonami w klasztorze i którym są powierzone kościoły w wioskach, to opat ich klasztoru powinien określić, kto z nich nadaje się do prowadzenia braci, a którzy powinni pozostawać w swoich kościołach.

Kanon XXII:

Kości męczenników nie powinny być przechowywane w klasztorach, gdyby ktokolwiek je do nas przyniósł. Jeśli są autentyczne, powinny być czczone w martyrium, a nie powinny być przechowywane na cmentarzu.

Kanon XXIII:

Urny pogrzebowe, jeżeli mnisi życzą sobie je posiadać, muszą być pochowane w ziemi i nie powinny być widoczne dla wszystkich.

Kanon XXIV:

Kiedy brat lub opat któregoś z klasztorów opuszczają ten świat samotnie (jako pustelnik lub osoba bez rodziny pozaklasztornej), każdy z braci tego klasztoru powinien pochować go w ciszy. Jeżeli nie nadaje się do tego, aby to wykonać, powinien zawołać braci z klasztoru, który jest niedaleko i nie powinien zbierać ludzi świeckich z wiosek dla procesji.

Kanon XXV:

Jeżeli ktoś sprzedaje zbiory z dóbr klasztornych, to nie powinien czynić tego po cenie wyższej, niż jest ona podczas zbiorów plonów. W ten sposób nie będzie skłonny do sprzedawania i pożądania korzyści dla klasztoru.

Kanon XXVI:

Nie powinno przyjmować się brata, który wędruje z klasztoru do klasztoru, jeśli nie ma pisma od opata, w którym klasztorze może rezydować. (zob. RB 61, 13).

Pliki cookies i polityka prywatności